Er byrjuð að taka til í fortíðinni
Saturday, August 30th, 2008 | Gamla síðan
Já, eins og þið sjáið sem gefið ykkur tíma í að lesa bloggið mitt að þá er að verða mánuður frá síðasta bloggi. En það eru ástæður fyrir því og ætla ég að skýra frá þeim hér í grófum dráttum og svo seinna mun ég kannski segja nánar frá þvi.
Ég ákvað fyrir svolitlu síðan að fara að taka til í fortíðinni, fortíðin er að fara með mig og til að ég geti unnið úr henni verð ég að koma henni frá mér og byrja að vinna í henni sem ég er núna byrjuð á að gera og er búið að létta aðeins á mér með því að gera það sem ég er þegar búin að gera.
Málið er að frá árinu 1990 til vorsins 1993 varð ég fyrir skelfilegri lífsreynslu, fyrir utan það að árið 1991 missti ég pabba minn, þannig að þetta var ekki á það bætandi. Ég hef þagað yfir þessu í mörg ár, alveg þar til ég kynntist Axel árið 2002 þá sagði ég fyrst frá þessu og fyrsta manneskjan sem ég sagði frá þessu var vinkona mín, en svo þegar það voru ekki liðnir tveir mánuðir frá því að við Axel fórum að vera saman ákvað ég að segja honum frá þessari lífsreynslu og var það eingöngu afþví að mér fannst ég geta treyst honum.
Ég hef aldrei getað treyst neinum eftir þessa lífsreynslu, en Axel kom inn í líf mitt eins og bjargvættur, því þegar ég kynntist honum var ég nálægt því að láta mig hverfa fyrir fullt og allt, annað hvort fara til annars lands eða eitthvað annað verra. Axel er sá eini sem ég hef getað borið traust til og Axel er sá eini sem hefur hjálpað mér eins og mögulega hefur verið hægt og er það eitthvað sem ég á aldrei eftir að gleyma, það sem hann hefur gert fyrir mig frá því að ég sagði honum frá þessu er ómetanlegt.
Það var fyrst núna fyrir Verslunarmannahelgi sem ég sagði mömmu frá þessari ömurlegu lífsreynslu og var það eitt það erfiðasta sem ég hef þurft að gera í lífi mínu, en Ásta systir hennar var hjá henni þegar ég sagði mömmu frá þessu og var ég þá búin að segja Ástu frá þessu áður, Axel var mér sem stoð og stytta þegar ég sagði mömmu frá þessu og var það hann sem kláraði að segja henni frá þessu því að ég brotnaði niður, gat ekki meir.
Og núna er ég að vinna í því að segja ættingjum og vinum frá þessu og ætla ég að byrja á því að opna mig hérna og segja hvað það var sem ég lenti í, kannski er þetta rangur staður, því það getur hver sem er lesið þetta, en þetta er eitthvað sem ég verð að gera til að taka til í minni fortíð, því ég get ekki lifað með henni í laumi lengur, ekki bara mín vegna, heldur líka Axels vegna og ég veit það núna að ekkert af þessu er mín sök ég var bara barn og ég veit að þó að það sé erfitt að setja þetta hérna niður að þá á þetta eflaust eftir að létta á mér.
Á þessum árum var ég misnotuð kynferðislega og ekki á einhvern saklausan hátt, heldur mjög gróflega, en ég mun ekki fara útí nánari lýsingar hér, enda er ekki hver sem er sem þarf að vita nákvæmlega hvað gerðist, það er bara eitthvað sem mínir nánustu fá að vita og eins hver gerandinn var, kannski á fólk samt eftir að heyra seinna hver gerandinn var en mér er alveg sama, fólk má vita það bara ekki hér.
Ég fór niðrá lögreglustöð fyrir stuttu síðan með Axel til að kæra þetta og lenti á alveg yndislegum lögreglumanni, hann skoðaði málið með lögfræðingum uppá fyrningu og þess háttar að gerast og kom í ljós að það er eingöngu hálft ár frá því að þetta var fyrnt, mér sárnaði mikið við að heyra það, en þetta var samt sem áður bókað.
En þrátt fyrir það ætla ég ekki að leyna þessu lengur og ég ætla að segja frá þessu, því þetta er eitthvað sem ég þarf ekki að skammast mín fyrir hvorki nú né seinna því þetta var ekki mér að kenna og ég hef aldrei þurft að skammast mín fyrir þetta, ég var notuð og líf mitt var skemmt til frambúðar, þetta er eitthvað sem ég á eftir að lifa með alla ævi en ég er samt að vinna í málunum, því það hjálpar og ég hef nú þegar fundið fyrir miklum létti, því mér finnst eins og ég sé búin að lifa í lygi í öll þessi ár og finnst eins og ég hafi logið að öllum í kringum mig en núna er ég hætt því. Ég á það ekki skilið, ég á það skilið að komið sé fram við mig sem manneskju, því ég hef akkúrat ekkert gert af mér nema að vera góða manneskjan aðstoðað vini og ættingja og komið eins vel fram við þá og ég mögulega hef getað.
Axel hefur verið stoð mín og stytta í þessu og eins og ég sagði áður það er ómetanlegt hvað hann hefur hjálpað mér og mun ég aldrei vita hvernig ég get þakkað honum eða endurgoldið það sem hann hefur gert fyrir mig.
Ég á það skilið að það sé komið hreint fram við mig og því ætla ég að koma hreint fram með lygina sem ég hef lifað í.
Engin mótsvör að svo stöddu.