Archive for september 13th, 2008
17 ár liðin
Laugardagur, september 13th, 2008 | Gamla síðan | mótsvör: 0
Í dag laugardaginn 13. september eru 17 ár liðin frá því að pabbi minn dó, hann dó á föstudegi og er dánardagur hans, dagur sem mun aldrei hverfa úr huga mínum og líður ekki sá dagur sem ég hugsa til hans og þá sérstaklega núna, að kannski væri líf mitt svo miklu auðveldara ef hann væri en til staðar og kannski hefði ég farið að vinna fyrr úr mínum málum ef hann væri til staðar. Það eru alltaf þessar „ef“ spurningar sem hvíla á mér og erfitt að fá svör við þeim. Ég hugsa oft um það hvernig hann myndi aðstoða mig í gegnum það sem ég er að ganga í gegnum núna og eins hvað væri hann að gera í dag væri hann til staðar, en ég veit það alla vega að hann væri til staðar fyrir mig og styddi mig 100% væri hann hérna. Ég sakna hans og mun alltaf gera.
Annars er það að frétta af mér að ég er á fullu að taka til í mínum málum og er búin að segja fleirum nánum ættingjum frá því sem henti mig í minni barnæsku og eins hver gerandinn var og finn ég alltaf fyrir smá létti í hvert skipti sem ég segi frá þessu og á ég orðið auðveldara með að tjá mig um þetta en það er samt heilmikil vinna framundan og hef ég fundið fyrir stuðning frá öllum sem ég hef sagt frá þessu, það er alveg hægt að segja það að ég á yndislegustu fjölskyldu í heimi og yndislegustu vini í heimi.
Það hefur að vísu hvarlað að mér undanfarið að hringja í gerandann og hella mér yfir hann, en ég bakka alltaf með það, mig langar að láta hann heyra það hvað hann hefur gert við líf mitt og að hann sé búinn að eyðileggja mig til frambúðar og ýmislegt annað sem mig langar að segja við hann, auðvitað veit hann alveg hvað hann gerði mér, en ég veit að hann á aldrei eftir að játa að hafa gert mér nokkuð, frekar en nokkur annar sem getur framið svona ógeðslegan verknað. Að vísu hef ég gengið að honum og spurt hann að því hvort hann viti hvað hann hafi gert mér og mínu lífi, en það var eins og að segja eitthvað við tóma tunnu og hló hann nánast framan í opið geðið á mér.
Ég og minn heittelskaði fórum í sumarbústað síðasta mánudag, ætluðum að vera þangað til á morgun, en svo heltist yfir okkur kvef og ógeð, þannig að við ákváðum að skella okkur í bæinn í gær, annars var þessi ferð mjög fín og fannst mér alveg einstaklega gott að komast aðeins í burtu frá öllu og gat ég aðeins notað tímann til að hugsa og slaka á. Er samt en að drepast úr kvefi, en það hverfur eins og annað, maður reynir bara að slappa af og lifa lífinu með ró þar til vinnan tekur aftur við á miðvikudaginn.
Ætla ekki að hafa þetta lengra í bili, er að spá í að skríða jafnvel bara undir sæng og slappa af, leyfa kvefinu að njóta sín, bið að heilsa í bili.