Archive for mars 29th, 2009
I`m alive….
Sunnudagur, mars 29th, 2009 | Almennt | mótsvör: 0
Já, ég er alla vega á lífi svo mikið er víst…
Ég veit að ég hef ekkert bloggað síðan á afmælisdaginn minn í nóvember í fyrra, en ég er þannig að ef ég hef ekkert að blogga um þá einfaldlega nenni ég ekkert að vera að skrifa um akkúrat ekkert =)
En það er samt kannski allt í lagi að koma með smá fréttir… Ég hef svo sem alveg haft þörf fyrir að blogga, en kannski ekki haft þörf fyrir að birta það hverjum sem er, ég á mína stílabók, sem ég „blogga“ í fyrir sjálfan mig og þessi stílabók er mín besta vinkona og geymir allar mínar hugsanir og það sem ég þarf að koma á blað fyrir sjálfa mig =)
Annars er það að frétta að rétt í þessu gerðist ég svo djörf að skila skattaskýrslunni, þurfum samt að vesenast með launaseðlana frá Axel niðrí skattmann, þar sem fyrirtæki sem hann vann hjá skilar ekki einu né neinu af sér og greiðir ekki eitt né neitt þrátt fyrir að gefa það upp á launaseðlum. Hefur ekki borgað skattinn, greiðslur til VR eða í viðbótarlífeyrissparnaðinn, en allt var þetta tekið af honum og svo þegar við spurðum útí það á sínum tíma afhverju þetta væri ekki greitt, var svarið „við fengum peninginn bara lánaðann“ eða eitthvað á þann veg, skil ekki að svona fyrirtæki geti gengið á svikum og prettum…. En alla vega að þá er VR og þeir sem sjá um viðbótarlífeyrissparnaðinn hans að fara að sjá um að innheimta þetta allt saman og svo sér skatturinn um sitt.
En fyrir utan skattaskýrsluna, þá er ég búin að ganga í gegnum eitt stykki flensu, koma okkur fyrir á nýja staðnum, lenda í árekstri, leggja mig fram að bestu getu í vinnunni, elda matinn, þrífa þvottinn, hugsa um börnin og bara allt þetta daglega =)
Lífið gengur ágætlega, fyrir utan helvítis atvinnuleysið hjá Axel, en maður reynir bara að halda í vonina og vona að það séu bjartari tímar framundan, vona að nafna mömmu og co geri sitt, ég reyni alla vega að vera bjartsýn á það. En ég skil alveg að kallinn sé að fara yfirum útaf þessu, að þurfa að hanga heima alla daga, hitta engan og hafa ekkert að gera. Ég gæti þetta ekki, ég get varla verið veik heima mér finnst það svo ömurlegt.
Annars er ég að vinna áfram í mínum málum með tímanum, er orðin allt önnur manneskja en ég var í fyrrasumar, enda var það tímabil eitt af því ömurlegasta sem ég hef upplifað og sá ég á tímabili engan tilgang til að lifa lífinu nema fyrir börnin mín, ég var það langt niðri.
Á tímabili var ég hætt að borða, sofa, brosa og hætt að gera allt þetta daglega, það skipti engu máli en það var kannski eitt gott við þetta allt saman að ég léttist og er ég sátt með það, nema kannski það að fataskápurinn þyrfti að endurnýjast.
EN ég á svo yndislega frænku sem hjálpaði mér við að minnka buxurnar mínar svo ég myndi ekki missa þær niðrá hælana… (Takk elsku Mæja mín)
Ég lít alla vega á lífið núna af meiri bjartsýni og trúi að það lagist margt með tímanum, það þarf bara að vinna sig út úr því og þiggja alla þá hjálp sem manni er boðið og getur fengið, því maður vinnur sig ekki einn út úr svona löguðu.
En ég ætlaði bara svona að láta vita að ég sé á lífi, læt heyra meira frá mér í næstu bloggfærslu eftir hálft ár eða svo =)
Tjá tjá