kristinasta.org

Kominn tími á smá blogg

Tuesday, October 7th, 2008 | Almennt | mótsvör: 5

Eins og þið sjáið sem skoðið bloggið mitt að þá er komið nýtt útlit, er þetta bara tímabundið útlit þar sem Axel er búinn að vinna í að gera nýtt útlit handa mér, en það vantar m.a. rétta veðrið til að klára það. Þannig að þið verðið bara að bíða spennt á meðan við Axel bíðum eftir rétta veðrinu =)

Annars er það að frétta af mér að mér er farið að líða mun betur, enda vinn ég í mínum málum dag fyrir dag og skref fyrir skref og er allt orðið svo mun auðveldara eftir að ég fór að tala um hlutina, enda búin að geyma þetta allt saman nánast útaf fyrir sjálfan mig í öll þessi ár. En eins og ég hef áður sagt, þá tekur þetta allt sinn tíma, ég á náttúrlega eftir að lifa með þessu alla ævi en það á eftir að vera auðveldara, sérstaklega afþví að núna get ég talað um þetta og er ekki að fela þetta lengur. En þetta er alla vega allt saman skref í rétta átt.

Varðandi fjölskyldulífið, þar gengur allt sinn vanagang, krakkarnir á leikskólanum og svo fer að líða að því að Jón Hreiðar verði 3ja ár og Bylgja Rós 5 ára, alveg ótrúlegt en satt að þá er innan við ár þar til unga ákveðna daman byrjar í skóla. Eina sem er erfitt hjá okkur núna er að Axel er atvinnulaus, en þar sem við erum svo bjartsýn á allt að þá hlýtur að fara að koma að því að hann fái vinnu.
Af vinnunni minni að frétta, þá gengur allt mjög vel hjá mér þar og er ég bara hæstánægð með mína vinnu og það sem ég er að gera þar.

Mamma er að koma í bæinn í dag eða á morgun og helginni ætlum við að eyða í að gera slátur, mér finnst slátur alltaf jafn gott og eru aðrir í fjölskyldunni líka jafn hrifnir afþví, svo er þetta líka ódýr matur og fínt að taka nóg af þessu eins og staðan í þjóðfélaginu er í dag.

Svo er kannski ágætt að enda þetta blogg á því að taka það fram að þriðji erfinginn er ekki á leiðinni, ég er ekki ólétt eins og fjölmargir hafa spurt mig að og stendur það ekki til næstu árin, við hjónin erum of ung til að vera með þrjú börn =) En aldrei að vita hvað verður þegar við erum orðin eldri og ef landið fer ekki á hausinn.

En ég bið að heilsa í bili..

17 ár liðin

Saturday, September 13th, 2008 | Gamla síðan | mótsvör: 0

Í dag laugardaginn 13. september eru 17 ár liðin frá því að pabbi minn dó, hann dó á föstudegi og er dánardagur hans, dagur sem mun aldrei hverfa úr huga mínum og líður ekki sá dagur sem ég hugsa til hans og þá sérstaklega núna, að kannski væri líf mitt svo miklu auðveldara ef hann væri en til staðar og kannski hefði ég farið að vinna fyrr úr mínum málum ef hann væri til staðar. Það eru alltaf þessar “ef” spurningar sem hvíla á mér og erfitt að fá svör við þeim. Ég hugsa oft um það hvernig hann myndi aðstoða mig í gegnum það sem ég er að ganga í gegnum núna og eins hvað væri hann að gera í dag væri hann til staðar, en ég veit það alla vega að hann væri til staðar fyrir mig og styddi mig 100% væri hann hérna. Ég sakna hans og mun alltaf gera.

Annars er það að frétta af mér að ég er á fullu að taka til í mínum málum og er búin að segja fleirum nánum ættingjum frá því sem henti mig í minni barnæsku og eins hver gerandinn var og finn ég alltaf fyrir smá létti í hvert skipti sem ég segi frá þessu og á ég orðið auðveldara með að tjá mig um þetta en það er samt heilmikil vinna framundan og hef ég fundið fyrir stuðning frá öllum sem ég hef sagt frá þessu, það er alveg hægt að segja það að ég á yndislegustu fjölskyldu í heimi og yndislegustu vini í heimi.
Það hefur að vísu hvarlað að mér undanfarið að hringja í gerandann og hella mér yfir hann, en ég bakka alltaf með það, mig langar að láta hann heyra það hvað hann hefur gert við líf mitt og að hann sé búinn að eyðileggja mig til frambúðar og ýmislegt annað sem mig langar að segja við hann, auðvitað veit hann alveg hvað hann gerði mér, en ég veit að hann á aldrei eftir að játa að hafa gert mér nokkuð, frekar en nokkur annar sem getur framið svona ógeðslegan verknað. Að vísu hef ég gengið að honum og spurt hann að því hvort hann viti hvað hann hafi gert mér og mínu lífi, en það var eins og að segja eitthvað við tóma tunnu og hló hann nánast framan í opið geðið á mér.

Ég og minn heittelskaði fórum í sumarbústað síðasta mánudag, ætluðum að vera þangað til á morgun, en svo heltist yfir okkur kvef og ógeð, þannig að við ákváðum að skella okkur í bæinn í gær, annars var þessi ferð mjög fín og fannst mér alveg einstaklega gott að komast aðeins í burtu frá öllu og gat ég aðeins notað tímann til að hugsa og slaka á. Er samt en að drepast úr kvefi, en það hverfur eins og annað, maður reynir bara að slappa af og lifa lífinu með ró þar til vinnan tekur aftur við á miðvikudaginn.

Ætla ekki að hafa þetta lengra í bili, er að spá í að skríða jafnvel bara undir sæng og slappa af, leyfa kvefinu að njóta sín, bið að heilsa í bili.

Er byrjuð að taka til í fortíðinni

Saturday, August 30th, 2008 | Gamla síðan | mótsvör: 0

Já, eins og þið sjáið sem gefið ykkur tíma í að lesa bloggið mitt að þá er að verða mánuður frá síðasta bloggi. En það eru ástæður fyrir því og ætla ég að skýra frá þeim hér í grófum dráttum og svo seinna mun ég kannski segja nánar frá þvi.

Ég ákvað fyrir svolitlu síðan að fara að taka til í fortíðinni, fortíðin er að fara með mig og til að ég geti unnið úr henni verð ég að koma henni frá mér og byrja að vinna í henni sem ég er núna byrjuð á að gera og er búið að létta aðeins á mér með því að gera það sem ég er þegar búin að gera.
Málið er að frá árinu 1990 til vorsins 1993 varð ég fyrir skelfilegri lífsreynslu, fyrir utan það að árið 1991 missti ég pabba minn, þannig að þetta var ekki á það bætandi. Ég hef þagað yfir þessu í mörg ár, alveg þar til ég kynntist Axel árið 2002 þá sagði ég fyrst frá þessu og fyrsta manneskjan sem ég sagði frá þessu var vinkona mín, en svo þegar það voru ekki liðnir tveir mánuðir frá því að við Axel fórum að vera saman ákvað ég að segja honum frá þessari lífsreynslu og var það eingöngu afþví að mér fannst ég geta treyst honum.
Ég hef aldrei getað treyst neinum eftir þessa lífsreynslu, en Axel kom inn í líf mitt eins og bjargvættur, því þegar ég kynntist honum var ég nálægt því að láta mig hverfa fyrir fullt og allt, annað hvort fara til annars lands eða eitthvað annað verra. Axel er sá eini sem ég hef getað borið traust til og Axel er sá eini sem hefur hjálpað mér eins og mögulega hefur verið hægt og er það eitthvað sem ég á aldrei eftir að gleyma, það sem hann hefur gert fyrir mig frá því að ég sagði honum frá þessu er ómetanlegt.

Það var fyrst núna fyrir Verslunarmannahelgi sem ég sagði mömmu frá þessari ömurlegu lífsreynslu og var það eitt það erfiðasta sem ég hef þurft að gera í lífi mínu, en Ásta systir hennar var hjá henni þegar ég sagði mömmu frá þessu og var ég þá búin að segja Ástu frá þessu áður, Axel var mér sem stoð og stytta þegar ég sagði mömmu frá þessu og var það hann sem kláraði að segja henni frá þessu því að ég brotnaði niður, gat ekki meir.
Og núna er ég að vinna í því að segja ættingjum og vinum frá þessu og ætla ég að byrja á því að opna mig hérna og segja hvað það var sem ég lenti í, kannski er þetta rangur staður, því það getur hver sem er lesið þetta, en þetta er eitthvað sem ég verð að gera til að taka til í minni fortíð, því ég get ekki lifað með henni í laumi lengur, ekki bara mín vegna, heldur líka Axels vegna og ég veit það núna að ekkert af þessu er mín sök ég var bara barn og ég veit að þó að það sé erfitt að setja þetta hérna niður að þá á þetta eflaust eftir að létta á mér.

Á þessum árum var ég misnotuð kynferðislega og ekki á einhvern saklausan hátt, heldur mjög gróflega, en ég mun ekki fara útí nánari lýsingar hér, enda er ekki hver sem er sem þarf að vita nákvæmlega hvað gerðist, það er bara eitthvað sem mínir nánustu fá að vita og eins hver gerandinn var, kannski á fólk samt eftir að heyra seinna hver gerandinn var en mér er alveg sama, fólk má vita það bara ekki hér.
Ég fór niðrá lögreglustöð fyrir stuttu síðan með Axel til að kæra þetta og lenti á alveg yndislegum lögreglumanni, hann skoðaði málið með lögfræðingum uppá fyrningu og þess háttar að gerast og kom í ljós að það er eingöngu hálft ár frá því að þetta var fyrnt, mér sárnaði mikið við að heyra það, en þetta var samt sem áður bókað.

En þrátt fyrir það ætla ég ekki að leyna þessu lengur og ég ætla að segja frá þessu, því þetta er eitthvað sem ég þarf ekki að skammast mín fyrir hvorki nú né seinna því þetta var ekki mér að kenna og ég hef aldrei þurft að skammast mín fyrir þetta, ég var notuð og líf mitt var skemmt til frambúðar, þetta er eitthvað sem ég á eftir að lifa með alla ævi en ég er samt að vinna í málunum, því það hjálpar og ég hef nú þegar fundið fyrir miklum létti, því mér finnst eins og ég sé búin að lifa í lygi í öll þessi ár og finnst eins og ég hafi logið að öllum í kringum mig en núna er ég hætt því. Ég á það ekki skilið, ég á það skilið að komið sé fram við mig sem manneskju, því ég hef akkúrat ekkert gert af mér nema að vera góða manneskjan aðstoðað vini og ættingja og komið eins vel fram við þá og ég mögulega hef getað.

Axel hefur verið stoð mín og stytta í þessu og eins og ég sagði áður það er ómetanlegt hvað hann hefur hjálpað mér og mun ég aldrei vita hvernig ég get þakkað honum eða endurgoldið það sem hann hefur gert fyrir mig.

Ég á það skilið að það sé komið hreint fram við mig og því ætla ég að koma hreint fram með lygina sem ég hef lifað í.

Ég á yndisleg börn

Monday, August 4th, 2008 | Gamla síðan | mótsvör: 0

Ég get fullyrt það hér og nú að ég og Axel eigum yndislegustu börn í heimi og reyndar höfum við hjónakornin alltaf haldið því fram, (eins og allir aðrir foreldrar).

Fyrir ekki svo löngu síðan fór ég á Flúðir að sækja stelpuna eftir að hún hafði verið í smá sumarfríi hjá ömmu í sveitinni og ákvað ég í leiðinni að fara í kirkjugarðinn með krakkana að heimsækja leiðið hans pabba og sagði því við krakkana að við værum að fara að heimsækja afa Jón. Þegar við komum þangað og göngum fram hjá kirkjunni þá vill Jón Hreiðar endilega fara inní kirkjuna, því hann stóð í þeirri meiningu að þetta væri húsið hans afa Jóns, ég sagði að afi Jón ætti heima uppá himninum en þegar okkur langaði að heimsækja hann þá færum við í kirkjugarðinn. Við förum síðan að leiðinu hans pabba og ég segi að hér sé afi Jón, Jón Hreiðar skilur náttúrlega ekkert í því hvað ég er að fara, en Bylgja Rós er farin að meðtaka þetta svona lala.

Síðan núna fyrir helgina þá er Axel að keyra mig og krakkana uppá Flúðir og þegar við keyrum framhjá kirkjunni á milli Hveragerðis og Selfossar þá segir Jón Hreiðar, þarna á afi Jón heima og bendir á kirkjuna, ég segi nei, hann á ekki heima þarna, hann á heima uppá himninum.

Þá kemur það besta gullkorn frá stelpunni sem ég og Axel höfum nokkrum sinnum heyrt og það vottaði fyrir tárum í augum okkar beggja. Það heyrist í Bylgju Rós: “Pabbi og mamma, ég vildi að ég ætti svo stóran óskastein en að ég gæti samt haldið á honum, þá myndi ég óska mér að afi Jón væri til og ekki uppá himninum heldur hérna hjá okkur þar sem við erum.”
Okkur hjónunum fannst þetta það yndislegasta sem við höfum heyrt og efast ég ekki um að þið sem lesið þetta séuð sammála.

Vildi bara blogga aðeins um þetta, er annars að byrja að vinna aftur á morgun eftir sumarfríið og er það svo sem ágætt nóg komið af sumarfríi í bili.

Tjá tjá í bili.

Smá blogg

Wednesday, July 23rd, 2008 | Gamla síðan | mótsvör: 0

Ákvað að láta aðeins heyra í mér.

Ég fer að verða hálfnuð með sumarfríið mitt og er lítið búin að gera annað en að vinna í því að koma okkur fyrir hér á nýja staðnum, enda er kallinn ekki í neinu sumarfríi þannig að maður fer ekki langt. Bylgja Rós er núna í smá fríi hjá ömmu sinni í sveitinni en á meðan höfum við Jón Hreiðar verið að dúlla okkur saman.

Ég er að vísu búin að vera þvílíkt skrítin síðustu daga, held að ég þjáist af síþreytu, ég er alla vega búin að vera frekar þreytt og skrítin í hausnum og eins með mikinn svima og hefur bara einfaldlega ekki liðið vel, langar mest til að liggja undir sæng og sofa, en það er ekki leyfilegt á þessum bæ. En þetta hlýtur að lagast eins og allt annað.

Við ætlum kannski að kíkja austur á Flúðir um verlsunarmannahelgina, en það á allt eftir að koma í ljós, fer eftir veðri, vindum og heilsu.

Læt heyra meira í mér síðar.

Tjá tjá….