kristinasta.org

I`m alive….

Sunnudagur, mars 29th, 2009 | Almennt | mótsvör: 0

Já, ég er alla vega á lífi svo mikið er víst…

Ég veit að ég hef ekkert bloggað síðan á afmælisdaginn minn í nóvember í fyrra, en ég er þannig að ef ég hef ekkert að blogga um þá einfaldlega nenni ég ekkert að vera að skrifa um akkúrat ekkert =)

En það er samt kannski allt í lagi að koma með smá fréttir… Ég hef svo sem alveg haft þörf fyrir að blogga, en kannski ekki haft þörf fyrir að birta það hverjum sem er, ég á mína stílabók, sem ég „blogga“ í fyrir sjálfan mig og þessi stílabók er mín besta vinkona og geymir allar mínar hugsanir og það sem ég þarf að koma á blað fyrir sjálfa mig =)

Annars er það að frétta að rétt í þessu gerðist ég svo djörf að skila skattaskýrslunni, þurfum samt að vesenast með launaseðlana frá Axel niðrí skattmann, þar sem fyrirtæki sem hann vann hjá skilar ekki einu né neinu af sér og greiðir ekki eitt né neitt þrátt fyrir að gefa það upp á launaseðlum. Hefur ekki borgað skattinn, greiðslur til VR eða í viðbótarlífeyrissparnaðinn, en allt var þetta tekið af honum og svo þegar við spurðum útí það á sínum tíma afhverju þetta væri ekki greitt, var svarið „við fengum peninginn bara lánaðann“ eða eitthvað á þann veg, skil ekki að svona fyrirtæki geti gengið á svikum og prettum…. En alla vega að þá er VR og þeir sem sjá um viðbótarlífeyrissparnaðinn hans að fara að sjá um að innheimta þetta allt saman og svo sér skatturinn um sitt.

En fyrir utan skattaskýrsluna, þá er ég búin að ganga í gegnum eitt stykki flensu, koma okkur fyrir á nýja staðnum, lenda í árekstri, leggja mig fram að bestu getu í vinnunni, elda matinn, þrífa þvottinn, hugsa um börnin og bara allt þetta daglega =)

Lífið gengur ágætlega, fyrir utan helvítis atvinnuleysið hjá Axel, en maður reynir bara að halda í vonina og vona að það séu bjartari tímar framundan, vona að nafna mömmu og co geri sitt, ég reyni alla vega að vera bjartsýn á það. En ég skil alveg að kallinn sé að fara yfirum útaf þessu, að þurfa að hanga heima alla daga, hitta engan og hafa ekkert að gera. Ég gæti þetta ekki, ég get varla verið veik heima mér finnst það svo ömurlegt.

Annars er ég að vinna áfram í mínum málum með tímanum, er orðin allt önnur manneskja en ég var í fyrrasumar, enda var það tímabil eitt af því ömurlegasta sem ég hef upplifað og sá ég á tímabili engan tilgang til að lifa lífinu nema fyrir börnin mín, ég var það langt niðri.
Á tímabili var ég hætt að borða, sofa, brosa og hætt að gera allt þetta daglega, það skipti engu máli en það var kannski eitt gott við þetta allt saman að ég léttist og er ég sátt með það, nema kannski það að fataskápurinn þyrfti að endurnýjast.
EN ég á svo yndislega frænku sem hjálpaði mér við að minnka buxurnar mínar svo ég myndi ekki missa þær niðrá hælana… (Takk elsku Mæja mín)

Ég lít alla vega á lífið núna af meiri bjartsýni og trúi að það lagist margt með tímanum, það þarf bara að vinna sig út úr því og þiggja alla þá hjálp sem manni er boðið og getur fengið, því maður vinnur sig ekki einn út úr svona löguðu.

En ég ætlaði bara svona að láta vita að ég sé á lífi, læt heyra meira frá mér í næstu bloggfærslu eftir hálft ár eða svo =)

Tjá tjá

Smá blogg í tilefni dagsins

Fimmtudagur, nóvember 20th, 2008 | Almennt | mótsvör: 1

Jæja, þá er mín búin að eldast um en eitt árið og bara sátt með það. Ég er sem sagt búin að lifa í heil 28 ár og aldrei verið unglegri =)
Afmælisdagurinn fór í að skutla Bylgju Rós á leikskólann, fara í vinnuna, vinna helling, ná í Bylgju Rós á leikskólann, elda matinn, eldaði Lasagne og svo var ís í eftirrétt svona í tilefni dagsins og krakkarnir og Axel sungu fyrir mig afmælissönginn. Svo fékk ég blómasendingu frá tengdaforeldrum mínum, endalaust af kveðjum á facebook og msn, fullt af sms’um og símtölum og svo rigndi yfir mig hamingjuóskum í vinnunni. Svo núna um daginn keyptum við Axel okkur miða á Ladda sýninguna og á það að vera afmælisgjöf til hvors annars, en við förum á Ladda á afmælisdaginn hans Axels núna í desember.

Annars er það af mér og mínum að frétta að ég er búin að vera á fullu í vinnunni, Bylgja Rós búin að fá hlaupabóluna, lá í hlaupabólu á afmælisdaginn, þannig að það bættist við en einn afmælisdagurinn hjá henni þar sem hún var veik og svo núna í gær sótti Axel Jón Hreiðar á leikskólann þar sem bólurnar voru farnar að láta sjá sig. Ég er mjög fegin að þau séu loksins búin að fá hlaupabóluna því þá er því lokið.
Axel er byrjaður að leita sér að vinnu í Noregi og vonandi á það eftir að ganga vel. Ef hann fær vinnu þar þá fer hann út og við hin myndum svo fylgja á eftir fljótlega.
Þó að ég hafi enga löngun til að láta starfið mitt hjá Vodafone frá mér, né flytja úr landi, þá sé ég engan annan kost eins og staðan er í dag, því ekki lifir fjögurra manna fjölskylda á launum eins fullorðins í dag, þannig er það bara.

Annars hef ég það bara ágætt og hefur mér bara liðið mjög vel núna undanfarið, fyrir utan smá kvefpest en maður kemst yfir það. Ég hugsa mikið um fortíðina og tala mikið um hana, en það er bara hlutur af því að vinna sig út úr þessu öllu saman, eins hef ég verið ágætlega dugleg við að skrifa um allt saman, en það er bara eitthvað sem ég kem til með að eiga fyrir mig og mína nánustu. Það sem ég set inn hér um fortíð mína er það eina sem þið sem lesið bloggið mitt, fáið að vita og lesa um málið, alla vega eins og staðan er í dag.
En það gengur alla vega vel hjá mér að vinna í þessu öllu saman, en ég veit það að ég á náttúrlega alltaf eftir að lifa með þessu, en mér á eftir að líða betur með hverjum deginum og ég finn það núna hvað ég var að gera sjálfri mér með að þegja og liggur við að ég geti sagt það að sárasti hlutinn yfir þessu öllu saman hafi verið að þegja.

En jæja, ég ætla að segja þetta gott í bili, er að spá í að fara bara að leggjast í bælið, enda aldurinn farinn að segja til sín =)

Bið að heilsa í bili

Peningabréf, afmæli og fleira…

Miðvikudagur, október 29th, 2008 | Almennt | mótsvör: 2

Kominn tími á meira blogg?

Þar sem ég er eiginkona, móðir, útivinnandi og er bara ég að þá hefur tíminn ekki leyft mér að vera mikið í blogginu, en ég ætla samt að koma smá bloggi að núna.

Sláturgerðin gekk alveg glimrandi vel hjá mér og mömmu og bragðast líka svona svaka vel, þannig að sláturgerðin í ár fær alveg 10 í einkunn. Æðislegur matur og gott að eiga nóg af þessu á tímum eins og þeim sem eru í dag.

Það er alveg ótrúlegt hvert þetta land virðist ætla stefna, það virðist bara sökkva dýpra og dýpra, hvernig væri nú að fá fólk með eitthvað vit í kollinum til að stjórna landinu, ég get svo svarið það að þessari bannsettu stjórn hér á landi er en stjórnað af manni sem stjórnaði henni fyrir nokkrum árum síðan, nefni engin nöfn, en fyrsti stafurinn er DAVÍÐ….

Við hjónin vorum að ræða það fyrr í kvöld að ef ástandið fer ekki að lagast hér á landi eftir áramótin, að þá væri kannski ekki svo vitlaust að athuga það að kíkja út fyrir landsteinana, sérstaklega ef Axel fer ekki að fá jákvætt svar við atvinnuumsókn, eins líka það að þá get ég ekki hugsað mér að ala upp börnin okkar í ástandi eins og er hérna í dag.
Núna í dag kom það í fréttum að Landsbankinn, eða hvað sem hann nú heitir í dag ætli að fara að borga út peningamarkaðsbréfin, sem er bara gott mál, enda var mér ekki farið að standa á sama, en ég er ein af þeim sem á peningabréf, eða átti. En samt er ég ekki sátt, þar sem að ég fæ ekki nema rúmlega 68% af því sem ég var búin að leggja þar inn og þegar ég leitaði til bankans á sínum tíma til að fá upplýsingar um bestu og öruggustu sparnaðarleiðina að þá voru peningabréfin svarið, engin áhætta, tapar engu, alltaf laust og svo framvegis, þannig að ég taldi þetta öruggt og treyst því sem mér var sagt, en svo BÚMM……..
Mig langar alla vega mikið að vita hvort maður geti gert eitthvað til að leita réttar síns í þessu máli og að ég geti fengið þann pening sem ég var búin að leggja þarna inn, það stóð aldrei til að gefa Landsbankanum peninginn, ég hef nóg annað við hann að gera, það er ekki eins og að ég heiti Björgólfur…

En annars er það að frétta að prinsinn á heimilinu varð þriggja ára núna 18.  okt. og svo verður Bylgja Rós 5 ára núna 11. nóv. og í tilefni af afmælunum þeirra ætlum við að halda sameiginlega afmælisveislu fyrir þau núna um helgina. Bylgja Rós og Jón Hreiðar fengu að hringja í nokkra sem er boðið í afmælið núna í kvöld og var Jón Hreiðar alveg harðákveðinn í því að hringja í afa Jón og var frekar ósáttur við að það væri ekki hægt, en því miður að þó að Vodafone sé frábært fyrirtæki að þá bjóða þeir ekki upp á þá þjónustu að ná af þeim sem eru farnir til annarra ævintýra, spurning um að ég tékki á því í vinnunni á morgun hvort það sé nokkuð næsta skref =)

En já, annars erum við hér á þessu heimili bara jákvæð og bjartsýn, það þýðir ekkert annað frekar en fyrri daginn.

Bið að heilsa í bili.

Kominn tími á smá blogg

Þriðjudagur, október 7th, 2008 | Almennt | mótsvör: 5

Eins og þið sjáið sem skoðið bloggið mitt að þá er komið nýtt útlit, er þetta bara tímabundið útlit þar sem Axel er búinn að vinna í að gera nýtt útlit handa mér, en það vantar m.a. rétta veðrið til að klára það. Þannig að þið verðið bara að bíða spennt á meðan við Axel bíðum eftir rétta veðrinu =)

Annars er það að frétta af mér að mér er farið að líða mun betur, enda vinn ég í mínum málum dag fyrir dag og skref fyrir skref og er allt orðið svo mun auðveldara eftir að ég fór að tala um hlutina, enda búin að geyma þetta allt saman nánast útaf fyrir sjálfan mig í öll þessi ár. En eins og ég hef áður sagt, þá tekur þetta allt sinn tíma, ég á náttúrlega eftir að lifa með þessu alla ævi en það á eftir að vera auðveldara, sérstaklega afþví að núna get ég talað um þetta og er ekki að fela þetta lengur. En þetta er alla vega allt saman skref í rétta átt.

Varðandi fjölskyldulífið, þar gengur allt sinn vanagang, krakkarnir á leikskólanum og svo fer að líða að því að Jón Hreiðar verði 3ja ár og Bylgja Rós 5 ára, alveg ótrúlegt en satt að þá er innan við ár þar til unga ákveðna daman byrjar í skóla. Eina sem er erfitt hjá okkur núna er að Axel er atvinnulaus, en þar sem við erum svo bjartsýn á allt að þá hlýtur að fara að koma að því að hann fái vinnu.
Af vinnunni minni að frétta, þá gengur allt mjög vel hjá mér þar og er ég bara hæstánægð með mína vinnu og það sem ég er að gera þar.

Mamma er að koma í bæinn í dag eða á morgun og helginni ætlum við að eyða í að gera slátur, mér finnst slátur alltaf jafn gott og eru aðrir í fjölskyldunni líka jafn hrifnir afþví, svo er þetta líka ódýr matur og fínt að taka nóg af þessu eins og staðan í þjóðfélaginu er í dag.

Svo er kannski ágætt að enda þetta blogg á því að taka það fram að þriðji erfinginn er ekki á leiðinni, ég er ekki ólétt eins og fjölmargir hafa spurt mig að og stendur það ekki til næstu árin, við hjónin erum of ung til að vera með þrjú börn =) En aldrei að vita hvað verður þegar við erum orðin eldri og ef landið fer ekki á hausinn.

En ég bið að heilsa í bili..

17 ár liðin

Laugardagur, september 13th, 2008 | Gamla síðan | mótsvör: 0

Í dag laugardaginn 13. september eru 17 ár liðin frá því að pabbi minn dó, hann dó á föstudegi og er dánardagur hans, dagur sem mun aldrei hverfa úr huga mínum og líður ekki sá dagur sem ég hugsa til hans og þá sérstaklega núna, að kannski væri líf mitt svo miklu auðveldara ef hann væri en til staðar og kannski hefði ég farið að vinna fyrr úr mínum málum ef hann væri til staðar. Það eru alltaf þessar „ef“ spurningar sem hvíla á mér og erfitt að fá svör við þeim. Ég hugsa oft um það hvernig hann myndi aðstoða mig í gegnum það sem ég er að ganga í gegnum núna og eins hvað væri hann að gera í dag væri hann til staðar, en ég veit það alla vega að hann væri til staðar fyrir mig og styddi mig 100% væri hann hérna. Ég sakna hans og mun alltaf gera.

Annars er það að frétta af mér að ég er á fullu að taka til í mínum málum og er búin að segja fleirum nánum ættingjum frá því sem henti mig í minni barnæsku og eins hver gerandinn var og finn ég alltaf fyrir smá létti í hvert skipti sem ég segi frá þessu og á ég orðið auðveldara með að tjá mig um þetta en það er samt heilmikil vinna framundan og hef ég fundið fyrir stuðning frá öllum sem ég hef sagt frá þessu, það er alveg hægt að segja það að ég á yndislegustu fjölskyldu í heimi og yndislegustu vini í heimi.
Það hefur að vísu hvarlað að mér undanfarið að hringja í gerandann og hella mér yfir hann, en ég bakka alltaf með það, mig langar að láta hann heyra það hvað hann hefur gert við líf mitt og að hann sé búinn að eyðileggja mig til frambúðar og ýmislegt annað sem mig langar að segja við hann, auðvitað veit hann alveg hvað hann gerði mér, en ég veit að hann á aldrei eftir að játa að hafa gert mér nokkuð, frekar en nokkur annar sem getur framið svona ógeðslegan verknað. Að vísu hef ég gengið að honum og spurt hann að því hvort hann viti hvað hann hafi gert mér og mínu lífi, en það var eins og að segja eitthvað við tóma tunnu og hló hann nánast framan í opið geðið á mér.

Ég og minn heittelskaði fórum í sumarbústað síðasta mánudag, ætluðum að vera þangað til á morgun, en svo heltist yfir okkur kvef og ógeð, þannig að við ákváðum að skella okkur í bæinn í gær, annars var þessi ferð mjög fín og fannst mér alveg einstaklega gott að komast aðeins í burtu frá öllu og gat ég aðeins notað tímann til að hugsa og slaka á. Er samt en að drepast úr kvefi, en það hverfur eins og annað, maður reynir bara að slappa af og lifa lífinu með ró þar til vinnan tekur aftur við á miðvikudaginn.

Ætla ekki að hafa þetta lengra í bili, er að spá í að skríða jafnvel bara undir sæng og slappa af, leyfa kvefinu að njóta sín, bið að heilsa í bili.